باید گفت که طول عمر یک لوله به وسیله ی مشخصات فیزیکی و شیمیایی محل قرارگیری آن که شامل آب، فاضلاب، گاز و خاک می‌باشد تعیین می‌شود و با توجه به دوام لوله در این شرایط می توان هزینه و قیمت واقعی آن ‌را محاسبه کرد. در سیستم های قدیمی که از لوله های فلزی استفاده می شد، خوردگی و پوسیدگی لوله های فلزی منجر به مشکلاتی همچون رسوب گذاری و کاهش فشار آب در آبیاری و همچنین گرفتگی لوله ها و پایین آمدن ضریب بهداشتی آب شرب در مصارف خانگی می شد که خسارات و هزینه های بسیاری را جهت تعمیر لوله ها به دنبال داشت.

پوسیدگی و خوردگی لوله های فلزی ممکن بود هم از داخل و یا از خارج اتفاق بیفتد که این امر بر عملکرد هیدرو لیکی آن تاثیر منفی می گذاشت به همین خاطر در کشورهای غربی و  همجنین در ایران انتقال آب از طریق لوله ها فلزی منسوخ شده است و در اکثر پروژه ها از لوله پلی اتیلن استفاده می شود چرا که برخلاف محصولات قدیمی، لوله های پلی اتیلن زنگ زدگی ندارند و قابلیت استفاده در مدت زمان طولانی را دارا هستند و ویژگی های مثبت این لوله ها موجب کارامد شدن هزینه ها  و صرفه جویی در منابع شده است. در واقع لوله پلی اتیلن و  مخصوصا نوع HDPE  آن دارای انعطاف پذیری بسیار بالایی نسبت به لوله های فلزی سنتی هستند و بنابراین در برابر خمیدگی مقاوم می باشند.

لوله های پلی اتیلن روز به روز با تاثیر پذیری از پیشرفت علم شیمی، دیواره های نازک تر و سبک تر و در عین حال مقاومت بالاتر را به خود می بینند. لوله های مختلف پلی اتیلن محصولاتی ایمن و مقاوم برای زیر ساخت های شهری و ساختمانی و همچنین آبیاری هستند و عمر مفید آنها با توجه به کاربرد و طراحی و نصب در بازه ی زمانی بین ۵۰ تا ۱۰۰ سال تخمین زده می شود. از جمله ویژگی های مهم لوله هاي پلي اتيلن، مقاومت بالا در برابر ضربه، مواد اسیدی، سیالهای نمکی و آلکالاین است، از موارد دیگر می توان به انعطاف پذیری بالا ، تحمل حرارت بالا، مقاومت در مقابل خوردگي و سايش، مقاومت در برابر تابش اشعه مخرب خورشیدی (اشعه UV )، دسترسی آسان به قطرهاي بالاتر و همچنین وزن کمتر نسبت به سایر لوله های دیگر اشاره کرد كه این موارد ذکر شده به بهتر شدن شرايط پذيرش این محصول کمک می کند. مقاومت بسیار بالا در برابر فشارهای ایجاد شده از زمین لرزه و یا رانش زمین مخصوصا در سطح زیر دریا که امکان حرکت لایه های زمین بیشتر می باشد، از ویژگی های مهم این لوله هاست.